| برخورد دوگانه جامعه شناسان با غزه و میرحسین موسوی! |
| 1388/03/12 ساعت 13:55:08 | |||||||||||||
.jpg) سال گذشته در پی بروز فجایع انسانی غزه، به عنوان یک دانشجوی جامعه شناسی مسلمان، پیشنهادی را مبنی بر اعلام حمایت انجمن جامعه شناسی ایران از مردم مظلوم فلسطین و تقبیح جنایات رژیم اشغالگر قدس به اعضای هیئت مدیره انجمن جامعه شناسی ایران ارائه کردم و خواستار صدور بیانیه ای از طرف انجمن مذکور و جمعی از اصحاب علوم اجتماعی کشور در این زمینه شدم؛ زیرا تصور می کردم که در محکوم کردن جنایات رژیم منحوس اشغالگر قدس در غزه، عالمان علوم انسانی و اجتماعی به سبب رسالتی که قرن هاست خود بدان معترفند می باید پیشاپیش دیگر قشرها و توده مردم قرار گیرند. زهی خیال باطل! اما در نهایت تعجب و تألم، با این توجیه مواجه شدم که صدور بیانیه برای محکوم کردن فجایع غزه فعالیتی سیاسی بوده و از چارچوب فعالیت های انجمن جامعه شناسی ایران خارج است!بعد از اعلام نظر اعضای هیئت مدیره انجمن جامعه شناسی ایران یادداشتی را تحت عنوان "انجمن جامعه شناسی ایران و ماجرای غزه!" به رشته تحریر درآوردم و مراتب اعتراض شدید خویش را نسبت به این تصمیم اعلام نمودم که در خبرگزاری قدس منتشر شد. این ماجرا گذشت تا اینکه اخیراً برخی از جامعه شناسان و اعضای انجمن جامعه شناسی ایران بیانیه ای را با عنوان "پرسش ها و ارزیابی هایی درباره موقعیت اجتماعی کشور در آستانه انتخابات" در حمایت از کاندیداتوری جناب آقای میرحسین موسوی صادر کردند. چند نکته در صدور این بیانیه قابل توجه است: 1. اول اینکه این بیانیه با امضای 75 تن از جامعه شناسان برجسته کشور ابتدا در خبرگزاری نوروز منتشر شد و پس از آن به علت تصحیح برخی اغلاط چاپی و همچنین اضافه شدن 7 جامعه شناس امضاکننده دیگر دوباره منتشر شد. اکثریت جامعه شناسان امضا کننده بیانیه مذکور عضو انجمن جامعه شناسی ایران هستند. ضمناً نام رئیس کنونی و پیشین انجمن جامعه شناسی ایران و همچنین اعضای هیئت مدیره فعلی و دوره های پیشین انجمن در میان امضاکنندگان دیده می شود. 2. دوم اینکه بعد از صدور بیانیه توسط 82 جامعه شناس، انجمن جامعه شناسی ایران در سایت رسمی خود با انتشار مطلبی تحت عنوان "دفاع از توجه جامعه شناسان به سیاست(به بهانه انتشار بیانیه جامعه شناسان)" به قلم یکی از اعضای انجمن -که عضو اصلی دو دوره پیشین هیئت مدیره نیز بوده است- اقدام به توجیه این حرکت سیاسی نموده و از ضرورت توجه و موضع گیری جامعه شناسان در عرصه سیاسی دفاع کرده است. 3. سوم اینکه بیانیه یاد شده، جنبه تحلیلی داشته و جامعه شناسان امضاکننده در آن به تشریح دلایلی پرداخته اند که به زعم آنها حضورشان را اجتناب ناپذیر کرده است. 4. نگاهی اجمالی به اسامی امضاکنندگان بیانیه و آشنایی اجمالی با پیشینه آنها کاملاً گویای تعلقات سیاسی شان است. برای نمونه می توان به برخی از جامعه شناسان امضاکننده اشاره کرد که هم اکنون به عنوان نمایندگان ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی به ایراد سخنرانی و مناظره می پردازند. یا همچنین به برخی دیگر از آنها اشاره کرد که به عنوان کاندیدای جناح سیاسی اصلاح طلبان در هشتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی حضور داشتند. اکنون با توجه به نکات فوق، طرح چند سؤال از انجمن جامعه شناسی ایران و جامعه شناسان امضاکننده این بیانیه خالی از لطف نیست: 1. اگرچه طبق اساسنامه، انجمن جامعه شناسی ایران نمی تواند فعالیت سیاسی داشته باشد اما چگونه سایت رسمی انجمن تلویحاً با انتشار مطلبی توسط یکی از اعضای خود به حمایت و دفاع از جامعه شناسانی می پردازد که حمایت خود را از کاندیداتوری میرحسین موسوی اعلام کرده اند؟ انجمن جامعه شناسی ایران در طول سالهای حیاتش تنها باید در انتخابات دهم ریاست جمهوری توجه جامعه شناسان به عرصه سیاست را جشن می گرفت؟ آیا در این سالها هیچ موضوع دیگری در عرصه داخلی و بین المللی برای توجه جامعه شناسان به عرصه سیاست وجود نداشته است؟ 2. این چه اساسنامه ای است که اجازه می دهد تا جامعه شناسان ما در برابر فجایعی که فراتر از حوزه سیاست بوده و حیات اجتماعی بشر را مورد تهدید قرار می دهد سکوت کنند؟ مگر این اساسنامه وحی منزل است؟ چگونه می شود که انجمن جامعه شناسی آمریکا به عنوان باسابقه ترین انجمن جامعه شناسی جهان با بیش از 14000 عضو برای آزادی زندانیان سیاسی در ایران بیانیه می دهد اما انجمن جامعه شناسی ایران از صدور یک بیانیه برای فجایع انسانی غزه که خشم همه بشریت را برانگیخته است عاجز می ماند؟ نکند ما کاتولیک تر از پاپ شده ایم؟ 3. اگرچه انجمن جامعه شناسی ایران رسماً بیانیه ای در حمایت از میرحسین موسوی نداده است اما ترکیب امضا کنندگان کاملاً نشان می دهد که بسیاری از اعضای انجمن و نیز برخی رؤسا و اعضای هیئت مدیره فعلی و پیشین انجمن آنرا امضا کرده اند. اما چرا زمانی که حقیر به عنوان یک دانشجوی جامعه شناسی مسلمان درخواست کردم تا جمعی از جامعه شناسان بیانیه ای را برای محکوم کردن فجایع انسانی غزه صادر کنند آنها سکوت کردند؟ چگونه می شود که هنگام صدور بیانیه برای حمایت از کاندیدایی خاص، فعالیت سیاسی امری ممدوح و مقبول پنداشته شده و حتی اجتناب ناپذیر تلقی شود اما چنین موضعی در قبال محکوم کردن فجایع انسانی غزه مطرود و مغفول واقع می شود؟ 4. چگونه می شود انواع و اقسام دلایل و تبیین های جامعه شناسانه به کمک ما می آیند تا حمایت از کاندیدایی خاص را توجیه کنیم اما هیچ دلیل، شاهد و تبیینی جامعه شناسانه نیست تا فجایع انسانی غزه را محکوم کرده و به اثرات و تبعات مخرب آن برای جامعه انسانی معاصر اشاره کنیم؟ 5. آیا برخورد گزینشی و دوگانه جامعه شناسان با موضوعاتی که در عرصه سیاسی مطرح است برخاسته از تعلقات سیاسی امضاکنندگان این بیانیه نیست؟ 6. آیا بهتر نیست به جای عنوان "حمایت 82 جامعه شناس از کاندیداتوری میرحسین موسوی" بگوییم "حمایت 82 جامعه شناس اصلاح طلب از کاندیداتوری میرحسین موسوی"؟ 7. آیا برخی از جامعه شناسان، مانند جناب آقای میرحسین موسوی معتقدند که اول باید کشور قدرتمندی بود و سپس از مسلمانان مظلوم سایر کشورهای جهان از جمله لبنان و فلسطین دفاع کرد؟ چرا این جامعه شناسان از اعلام کاندیداتوری یک نامزد انتخاباتی دفاع می کنند اما از حمایت از مردم مظلوم فلسطین و محکوم کردن فجایع انسانی غزه به راحتی عبور می کنند؟ پ.ن: این یادداشت در سایت شبکه ایران منتشر شده است. مرتبط: 1. نقدی بر بیانیه جامعه شناسان (روزنامه رسالت/عباس خسروانی) بعد از نوشت 1: این یادداشت تاکنون در وب سایت جنبش عدالتخواهی دانشجویی ، سایت راسخون و وب سایت جناب آقای دکتر عباس وریج کاظمی (عضو هیئت علمی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران) بازنشر داده شده است. ضمناً در پی درخواست اینجانب از انجمن جامعه شناسی ایران مبنی بر انتشار یادداشت فوق در سایت انجمن، روابط عمومی انجمن جامعه شناسی ایران پاسخی داده است که می توانید در اینجا ببینید. بعد از نوشت 2: لازم می دانم از استاد عزیز و مهربان خود، سرکار خانم دکتر شیرین احمدنیا (عضو هیئت مدیره انجمن جامعه شناسی ایران) برای پیگیری و پاسخگویی صادقانه و سریع تشکر کنم.
Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6 |
|||||||||||||
نظرات (5)