به گمانم رمضان سال 85 بود كه از طرف بسيج دانشجويي دانشكده كوچكمان جهت دعوت از حجت الاسلام آقاي محسن كديور براي يكي از برنامه ها با قرار قبلي به دانشگاه تربيت مدرس رفتم. خاطرم هست دوستان با حضور ايشان در برنامه مخالف بودند اما با اصرار و پافشاري من و اينكه هميشه بر اين باور بودم كه نبايد برنامه هاي علمي را درگير چنين ملاحظات سياسي كرد، بالاخره نظر دوستان را جلب كردم. در حين مسير با خودم فكر مي كردم براي موافقت ايشان چه بگويم كه اين دعوت غيرمعمول آنهم از طرف بسيج، با حسن ظن ديده شود و خداي نكرده به حساب سوء نيت ما نگذارند. خلاصه به دانشگاه كه رسيدم با پرس و جو، اتاق ايشان را پيدا كردم. وقتي كه وارد شدم ايشان پشت ميز نشسته بود و كتابي در دست، مشغول مطالعه اي ظاهراً عميق بود. خاطرم هست كه چهره ايشان احتمالاً از فعاليت زياد مطالعاتي آنهم در ماه مبارك رمضان به زردي مي گراييد و كاملاً مشخص بود كه حال عمومي شان مطلوب نيست. به هر ترتيب باب بحث را باز كردم و مقداري در زمينه اهداف برنامه و علت انتخاب ايشان و ... صحبت كردم. از محتواي گفتگويمان كه بگذريم؛ ايشان هنگام بحث به نكته جالبي اشاره كرد. كديور گفت: از اينكه مي بينم بسيج به كار علمي روي آورده خوشحالم اما مگر بسيج كار علمي هم مي كند؟! بهتر است اينگونه فعاليت ها را به انجمن علمي دانشگاه بسپاريد!
اينكه بر سر آرمان هاي بسيج از زمان حضرت امام(ره) تا كنون "به واقع" چه آمده است؟! حكايتي است كه مستلزم نگرش و پژوهشي همه جانبه است. اما آنچه كه از امام راحلمان به يادگار مانده و در تأكيدات مقام معظم رهبري متجلي ست اين است كه: «بسيج يعني به صحنه آمدن و به ميدان آمدن. چه ميداني؟ ميدان چالش هاي حياتي و اساسي[...]. اين ميدان ها، ميدان فكر و دانايي و توليد علم است. ميدان چالش هاي گوناگون براي جبران عقب ماندگي است.[...] در اين چالش ها، چالش دانايي و علمي هست، چالش توليد فكر هست، چالش سازندگي و خدمت رساني به مردم هست، چالش دفاع سياسي هست، چالش تهاجم سياسي هست، چالش دفاع نظامي هست»(1)
لذا اگرچه مطابق با معناي عام و بسيط "بسيج"، به فرموده حضرت امام(ره)، «روحيه‌ي بسيجي يك روحيه‌يي است كه اگر در هر نقطه‌يي و در هر قشري به‌وجود بيايد، در آن‌جا فعاليت و نشاط و حركت و حيات را مضاعف و چند برابر مي‌كند؛ اين معناي بسيج است.» و به اين معنا "بسيج" در سازمان و تشكلي با اين عنوان خلاصه نمي شود و مي توان در هر قشر و نهاد و سازماني بسيجي بود؛ چه انجمن علمي دانشگاه و چه هر جاي ديگر. اما اكنون خوب فكر كنيم كه چرا برخي تصور مي كنند كه بايد سازمان و تشكلي به نام "بسيج" را از وارد شدن به ميدان علم نهي كرد؟ و متأسفانه گاهي خودمان(2) نيز ناآگاهانه به بسط و ترويج چنين بينشي كمك مي كنيم.

نظرات (3)

نویسنده تب و تاب , 16/12/1388 - 09:30   به نظر من این حرفی که از جناب کدیور شنیدین دقیقا تفکریه که در بین اکثر اقشار وجود داره.اگر بخوایم واقع بینانه نگاه کنیم به جز تعداد اندکی اکثر افرادی که در بسیج های مختلف فعالیت می کنند از نظر بنیان علمی در مرتبه پایینی قرار دارن.این که گفتین خودمان به ترویج این فکر کمک میکنیم به نظرم نیازی نیست که حرکت خاصی برای ترویجش انجام بدیم همین طور با اعمالمون بسطش میدیم.ای کاش مذهبی ها هم کمی به خودشان می آمدند اما...    ----------------------------------------------------------  سلام و ممنون. بله متأسفانه بايد قبول كرد كه فارغ از استثناها وضعيت تا حدود زيادي اينطور است. اما يادمان باشد كه "واقعيت بسيج" را بايد از "آرمان بسيج" تميز داد. التماس دعا

نویسنده فانوس , 18/12/1388 - 00:06   باسمک یاالله!    سلام و رحمت خدا...    ممنون از اینکه قابل دونستین!    منتظر شندین پیشنهادهاتونیم...    یاعلی.    ----------------------------------------------------------  سلام و ممنون. حتماً عرض مي كنم. التماس دعا

لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
BBCode:
نظر

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved