نطنز از دو جهت برايم جالب بود: اول آب و هواي بسيار مطبوع و دلپذيرش؛ دوم داشتن سي و چند امامزاده. در مورد آب و هوايش همين بس كه اگر كسي شما را بدون اطلاعات جغرافيايي و بدون گذر از جاده ها در يك چشم بهم زدن در اين شهر رها كند، تصور مي كنيد در يك شهر شمالي به سر مي بريد. الحق و الانصاف نطنز مرواريدي در حاشيه كوير است. متأسفانه فرصت زيادي براي گشت و گذار در خود نطنز نداشتم. انشاءالله در مجالي مناسب تر حتماً اينكار را خواهم كرد.

روز 29 اسفند دو امامزاده معروف شهرستان يعني امامزاده آقا علي عباس و شاهزاده محمد(از فرزندان امام موسي بن جعفر عليه السلام) و  همچنين امامزاده شاه سلطان حسين(عموي تني امام عصر(عج) و فرزند امام هادي عليه السلام) را زيارت كردم. هر دو امامزاده از جهاتي با ديگر بقاع متبركه شهرستان نطنز متفاوتند. اولي به سبب كراماتش و دومي بخاطر اينكه تنها امامزاده اي است كه در ايران نسبت نزديكي با حضرت صاحب عجل الله فرجه الشريف دارد. ضمناً اولي در شهر بادرود و دومي در روستاي ابيازن مدفون هستند.

يك نكته جالب در مورد امامزاده شاه سلطان حسين اين بود كه متولي آن مي گفت فولاد ضريح بالاي سر حضرت، بطور عجيبي سالهاست كه بوي عطر مي دهد. بنده خدا راست مي گفت!

پ.ن1: فاتحه اي را به روح همه فرزندان ائمه اطهار در اين مرز و بوم و بويژه امامزاده گان مذكور هديه كنيد.

پ.ن2: مي دانم كه مادرم روزانه به اينجا سر مي زند. مي خواستم از همينجا پايش را ببوسم و از زحمات اين چند روزه اش تشكر كنم. مادر با معرفت كامنتي هم بگذاري به جايي برنمي خوردها!

پ.ن3: اين سفرنامه ادامه دارد!

مرتبط:

1. براي اطلاعات بيشتر از امامزاده آقا علي عباس و شاهزاده محمد و همچنين امامزاده شاه سلطان حسين به اينجا و اينجا مراجعه كنيد.